(1909) Aquí fai falta un home

Sarafa de Pachu
de Lin de Gaitán
ye, mialma la mía,
de todu el payar,
la moza más peta,
la más servicial,
la más fachendosa,
de todu la más.
Guapina de afechu,
la pura verdá,
con unos güeyinos
que tienen imán;
la boca pequeña
menudu l'andar
á ú quiera que tría
les piedres desfai.
Ximielga la saya
que ye p'antroxar
el ver el remangu
del güelu que-i dá,
i tien una fala
tan llena de sal,
que ye lo que cuspe
salmoria del mar.
Con todu i con esu
la moza xuncal
fará siete meses
casó con un Xuan
de pates torcides,
i llomba detrás,
nachón i birlueyu,
del todu morral.
Mas todes les taches
pudieren pasar,
teniendo de suyu
faniegues de pan,
si ye que non fose
babayu además,
libertu de quintes
por ser animal.
La probe Sarafa
cuidaba quiciás
dichosa nel mundu
la vida pasar,
cobrando les rentes
del bobu de Xuan,
que yera el más ricu
de todu el llugar.
Mas ¡ay! la probina
con todu el metal,
llevóla pel rabu
metá del renaz,
pos diz que de noche,
d'entoncies acá,
nin duerme na cama,
nin puede parar.
Y suaña dispierta
con ánimu tal,
que fala soñandu,
diciendo al falar:
¡Juasús el mio home!
¡Juasús el mio Xuan!
¡Un home a la vera
que falta me fai!
Mas Xuan que ye bobu
del medio p'atrás,
del mediu p'alantre,
i asina en total,
respuende a Sarafa
de Lin de Gaitán:
...Si ye que fail falta,
¡que venga mi pá!...